OTUZ BİRİNCİ BÖLÜM

VEDA HACCINDAN DÖNDÜKTEN SONRA RASULULLAH’IN BAŞINDAN GEÇENLER

Rasulullah’ın Baki Kabristanındakiler İçin Mağrifet Dilemesi

1430) Bize, Ebu Muveyhibe'nîn hadisinden şöyle rivayet edildi:

Rasulullah (s.a.v.), Veda Haccı'ndan döndükten sonra Muharrem ayında Balo kabristanında yatanlar için mağfiret dilemeğe gitti.

1431) Rasululiah'm azatlı kölesi Ebu Meveyhibe şöyle anlattı:

Rasulullah (s.a.v.) gece yarısı bana adam gönderip yanına getirtti ve şöyle dedi:

"Ebu Muveyhibe! Bana, Bakî kabristanında gömülü olanlar için, Allah'tan mağfiret dilemem enırolundu. Sen de benimle birlikte gel."

Ben de onunla birlikte gittim. Onların arasında durunca:

- "Es-selâmu aleykum, ey kabirler halkı! İnşaların içinde sabahladığı şeylerden, sizin içinde sabahladığınız şey, sizin için daha mutludur Allah'ın sizleri, ondan kurtarmış olduğunu bir bilseydiniz. Birbiri ardınca, bölük bölük karanlık geceler gibi fitneler gelecektir. Onların sonradan gelenleri, öncekilerinden daha kötüdür" buyurdu.

Sonra bana (Ebu Muveyhibe'ye) dönüp:

- "Ebu Muveyhibe! Bana, dünya hazinelerinin anahtarları, dünyada temelli kalmak sonra da Cennet verildi. Ben, bununla, Rabb'ime kavuşmak ve Cennet arasında muhayyer bırakıldım" dedi. Ben de:

-Babam anam sana feda olsun! Sen dünya hazinelerinin anahtarlarım, dünyada temelli kalmayı, sonra da Cennet'i seçip alsaydm, dedim. Rasulullah (s.a.v.):

- "Ebu Muveyhibe! Ben, Rabb'ime kavuşmayı ve Cennet'i tercih ettim" buyurdu.

Daha sonra Bakî1 de gömülü olanlar için mağfiret diledi.

Rasulullah (s.a.v.) oradan ayrıldı. Sabah olunca ağrıları başladı ve o ağrıları gitmeden Allah ruhunu kabzetti.[1]

1432) Rasulullah'ın (s.a.v.) mevlâsı (azatlı kölesi) Ebu Muveyhibe şunu anlattı:

Rasulullah'a (s.a.v.) Bakî'de yatanlara mağgiret dilemesi emro-lundu. Rasulullah (s.a.v.), bir gecede, onlara üç defa mağfiret diledi. Ü-çüncü gece, Rasulullah (s.a.v.) şöyle buyurdu:

- "Ebu Muveyhibe! Hayvanımın semerini vur."

Bakî'a varınca, hayvanından indi. Ben hayvanını tuttum. Kabirlerin başında durup:

"İnsanların içinde bulunduğu şeylerden, sizin içinde bulunduğunuz şey, sizin için daha mutludur. Birbiri ardınca bölük bölük karanlık geceler gibi fitneler gelecektir. Onların sonradan gelenleri, öncekilerden daha kötüdür."

Sonra dönüp:

- "Ebu Muveyhibe! Bana, Allah'ın benden sonra ümmetime fethini nasip ettiği şeyler Cennet ve Rabb'ime kavuşmak verildi (veya bunlarla muhayyer bırakıldım)" dedi. Ben de:

-Ya Rasulellah! Seç, dedim. O da:

- "Ben, Rabb'ime kavuşmayı tercih ettim" dedi.

Yedi veya sekiz gün sonra Rasulullah (s.a.v.) vefat etti. [2]

Rasulullah'ın Usame İbn Zeyd'i Komutan Yapması

Siyer alimleri şöyle anlattılar:

Rasulullah (s.a.v.) Usame'yi çağırıp:

"Babanın öldürüldüğü yere kadar git. Onları atlara çiğnet" buyurdu.

Usame, Cürufta karargâh kurdu. Askerleri arasında, Ebu Bekr,

Ömer, Sa'd, Said ve Ebu Ubeyde de vardı. Bazıları şöyle konuştular: -ilk muhacirler üzerine şu genç mi komutan tayin olunuyor?

Rasulullah (s.â.v.) çok kızdı. Başına bir sarık sararak dışarı çıktı. Minberden şu konuşmayı yaptı:

- "Usame'yi kumandan yapışım konusunda bazınızdan bana ulaşan sözler nedir? Siz, şimdi Usame'nin komutanlığına nasıl itiraz ediyorsanız, daha önce, onun babasının komutanlığına da böyle itiraz etmiştiniz. Vallahi, o, komutanlığa nasıl layıksa, ondan sonra oğlu da komutanlığa öyle layıktır." [3]

Rasulullah'a Museylime'nîn Peygamberlik İddiasıyla Ortaya Çıktığına Dair Haber Gelmesi

Museylime, Rasulullah'm fs.a.v.) yanma geldiğinde, O'nun Peygamber olduğuna şehadet etmiş ve onunla ortak olduğunu söylemişti.

Memleketine dönünce, Rasulullah'a (s.a.v.) şu mekubu yazdı: Allah'ın Rasulü Museylime'den, Allah'ın Rasulü Muhammed'e:

Selam senin üzerine olsun. Ben, bu işte (peygamberlikte) seninle ortak oldum. Arzın (yeryüzünün) yarısı bizim, yarısı da Kureyş'indir. Fakat Kureyş haksızlık eden bir kavimdir.

Rasulullah (s.a.v.) da ona şöyle yazdı:

"Allah'ın Rasulü Muhammed'den, Museylimetu'l-Kezzab'a (yalancı Museylime1 ye).

Arz, Allah'a aittir. Kullarından dilediklerini ona mirasçı kılar."[4]

Elesvedu'l-Ansînin Ortaya. Çıkması

el-Esved hokkabazlık (illüzyon) yapardı. Onun ilk ortaya çıkışı, Rasulullah'm (s.a.v.) haccmdan sonra olmuştu. Mezhıclar onunla yazışmada bulunmuşlar, Necranlılar- da sözleşmişlerdi. Mezhıclarla Necran-lılar ayaklanarak Amr îbn Hazm'la Halid îbn Saîd'i çıkardılar. Rasulullah'm (s.a.v.) hastalığı sebebiyle onun durumu sağlamlaştı. Sahildeki kabileler ona boyun eğdiler. Müslümanlar ondan çekindiler. Daha sonra Feyruz onu öldürdü. Rasulullah bunu halka duyurdu.

1433) Ebu Hureyre şunu rivayet etti: Rasulullah (s.a.v.):

"Uyurken bana, yerin hazineleri verildi. Onlar ellerimin işine konuldu. Ellerimde altından iki bilezik gördüm. O, bilezikler bana karşı büyüdükçe büyüdüler. Durumları beni düşündürdü. Bana, onlara üflemem vahyedildi. Onlara üfledim. Onlar da uçtular. Ben, bunları, şu iki kezzaba (yalancıya): San'a'nm sahibiyle Yemame'nin sahibine yordum" buyurdu.[5]

El-Esved'le Museylıme'den Sonra Tuleyha İbn Huveylid'in Ortaya Çıkması

Tuleyha, peygamber olduğunu iddia etti. Bazıları ona uydular. O, barış ve anlaşma istemek üzere Rasulullah'a (s.a.v.) mektup yazdı. Daha sonra işi bozuldu. Arkasından müslüman oldu. Nihavend'de savaştı ve öldürüldü.[6]